تنها پیامبری که به نام مادرش خطاب می شود


عقیق:سوره آل عمران، آیه ۴۵: (إِذْ قالَتِ الْمَلائِکَهُ یا مَرْیَمُ إِنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُکِ بِکَلِمَهٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِیحُ عِیسَى ابْنُ مَرْیَمَ‏)

سراسر جهان هستی کلمات الهی است؛ امّا حضرت «عیسی بن مریم» (علیه السلام) مصداق کامل کلمه تکوینی (نه اعتباری) الهی است، زیرا روح وی انتسابی قوی و پیوندی ویژه با خدا دارد. او با خطاب و کلمه «کُن» به هستی قدم نهاد و بدان لحاظ که پدر نداشت و نیز چگونگی کیفیت حمل و فصال، از ناحیه مادر نیز به صورت اعجاز و بدون گذراندن ایام بارداری به دنیا آمد، از این‏رو آیت کبرای حق تعالی است و بهتر خدا را نشان می‏ دهد. نشانه او این است که نامش عیسی، لقبش مسیح و کنیه وی ابن مریم است.

تعبیر به «ابن مریم» می تواند هم اشاره به بطلان سخن کسانی باشد که عیسی (ع) را فرزند خدا می ‏دانند و هم اشاره به بطلان سخن کسانی که آن حضرت را فرزند مردی نجّار می‏ دانستند؛ بطوریکه پیام آیه این ‏است که حضرت عیسی بدون پدر متولد شد.

 کلمه «عیسى» در اصل «یشوع» بوده که هم به معناى مخلص تفسیر شده و هم به معناى منجى و در بعضى از اخبار به کلمه «یعیش- زنده مى‏ ماند» تفسیر شده و این با نامى‏ که براى فرزند زکریا نهاده – یعنى نام یحیى- زنده مى ‏ماند – مناسب‏ تر است، چون بین این دو پیامبر شباهتهایی برقرار بوده است.

پی نوشت:

[۱] تفسیر تسنیم، ج۵، ص ۴۵۱٫ ج۱۴، ص ۲۸۲٫

[۲] ترجمه تفسیر المیزان، ج‏۳، ص ۳۰۵٫

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code