خداوند از سرنوشت پایانى انسان خبر دارد؟


عقیق:یکى از مسلّمات اعتقادات مسلمین این است که خداوند علیم و قدیر، عالم و خالق مطلق بوده قبل از ایجاد اشیاء، به آنها علم داشته و همه ى امور را او آفریده است. و موجودات همانگونه آفریده شده اند که در علم پیشین خدا حضور داشته اند. «… عَالِمٌ إِذْ لَا مَعْلُومَ وَ خَالِقٌ إِذْ لَا مَخْلُوقَ وَ رَبٌّ إِذْ لَا مَرْبُوبَ وَ إِلَهٌ إِذْ لَا مَأْلُوهَ وَ کَذَلِکَ یُوصَفُ رَبُّنَا وَ هُوَ فَوْقَ مَا یَصِفُهُ الْوَاصِفُون… عالم و دانا بود در هنگامى که هیچ معلومى نبود که علم به آن تعلق گیرد. و خالق و آفریدگار بود در وقتى که هیچ مخلوق و آفریده اى نبود. و پروردگارى داشت در زمانى که هیچ پروریده اى نبود که قابل تربیت باشد. و معبودیت داشت آنگاه که هیچ عبادت کننده اى نبود که عبادت کند و پروردگار ما را چنین باید وصف نمود و آن جناب بالاتر است از آنچه وصف کنندگان، او را وصف مى کنند.» (التوحید للصدوق، ص ۵۷)

طبق این اعتقاد اگر حقیقت علمى همه ى موجودات، قبل از خلقتشان، در علم خدا حضور داشته و هیچ کس جز خدا خالق آنها نیست، و همه ى موجودات مخلوق او هستند، پس هر موجودى همانگونه خواهد بود که در علم خدا بوده و خدا آن را به آن گونه آفریده است.

حال سوال این است که تکلیف افعال ارادى انسان در این میانه چه مى شود؟ آیا افعال ارادى انسان نیز قبل از خلقت انسان در علم خدا حضور داشته؟ و آیا خالق افعال ارادى انسان نیز خداوند متعال است؟ اگر گفته شود که خدا عالم به این افعال نبوده و خالق آنها نیست و انسان خود پدید آورنده ى افعال ارادى خود است، لازم مى آید که خدا، عالم و خالق مطلق نباشد و انسان نیز در این میان یک نیمچه خالق باشد.

و اگر گفته شود که خالق افعال ارادى انسان فقط خداست و افعال انسان همانگونه آفریده شده که در علم پیشین خدا بوده است، جبر لازم مى آید.

این مسأله، عدّه اى از مسلمین را بر آن داشت که به سمت اعتقاد به جبر کشیده شده مختار بودن انسان را منکر شوند. در تاریخ کلام از این عدّه با نام «مُجَبّره» یاد مى شود. این اعتقاد، بعدها توسّط ابوالحسن اشعرى- موسس مذهب اشعرى- چهره اى دیگر به خود گرفته با نام نظریه ى «کسب» مشهور شد که در حقیقت چیزى جز همان جبر نبود. بر اساس این تفکّر، علم و خالقیت مطلق خدا حفظ، ولى حکمت و عدل او زیر سوال مى رود. چون طبق این مبنا، وجود بهشت و جهنّم و تکلیف و ارسال انبیاء و کتب آسمانى و وعد و وعید حقّ تعالى، همگى امورى لغو و بیهوده خواهند بود. و خداوند متعال به خاطر ارتکاب این امور لغو و بیهوده، دیگر حکیم نخواهد بود. همینطور به خاطر به جهنّم بردن بدکارانى که هیچ اختیارى در انجام فعل خود نداشتند ظالم خواهد بود. اشاعره براى اینکه از این لازمه ى باطل نیز فرار کنند، حسن و قبح عقلى را هم انکار کرده گفتند: عقل انسان به هیچ وجه قادر به درک خوب و بد نیست.

حسن و قبح فقط و فقط شرعى است. یعنى اگر خدا امر به خوبى چیزى کند آن چیز خوب مى شود و اگر از چیزى نهى نماید آن چیز قبیح خواهد بود. لذا حسن و قبح براى خدا معنا ندارد. این نظر نیز به بداهت عقلى باطل است چرا که حتّى منکرین خدا نیز با عقلشان ادراک مى کنند که برخى امور مثل دزدى، دروغگویى، خیانت، تجاوز به حریم دیگران، کشتن دیگران و… قبیح و در مقابل، راستگویى، وفادارى، رعایت حقوق دیگران و احترام به جان و مال مردم خوب است.

لذا در ملحدترین حکومتها نیز دزد و آدم کش را زندانى و قانون شکن را مجازات مى کنند.

گروه دیگرى از مسلمین که متوجّه این نقیصه ى بزرگ در نظریه ى جبر و کسب شده بودند و آن را در تضادّ با اسلام و قرآن مى یافتند به دفاع از عدل و حکمت خدا پرداخته گفتند خدا ما را آفریده و به ما قدرت انجام افعال ارادى را داده است امّا او خالق افعال ما انسانها نیست.

خالق و پدید آورنده ى افعال ارادى انسان، خود انسان است که با قدرت داده شده از سوى خدا دست به آفرینش افعال خود مى زند. در تاریخ علم کلام، از این گروه با نام «مُفَوّضه» و از نظریه ى آنها با عنوان «نظریه ى تفویض» یاد مى شود. بارزترین مذهب معتقد به این نظریه، مذهب معتزله بوده است، که امروزه وجود خارجى ندارند. بر اساس نظریه ى تفویض، عدل و حکمت خدا توجیه مى شود ولى اوّلاً در مورد علم مطلق خدا سخنى نمى گوید و ثانیاً خالقیت مطلق خدا زیر سوال مى رود و انسان نیز به عنوان شریک خدا در خالقیت، مطرح، و یک نوع خالقیت محدود براى انسان پذیرفته مى شود. و این در حالى است که خداوند متعال مى فرماید: «اللَّهُ خالِقُ کُلِّ شَىْ ء» (الزمر: ۶۲) و بى تردید «کلّ شى‏ء»، شامل افعال ارادى انسان نیز مى شود.

این دو گروه از مسلمین، که همگى از اهل سنّت هستند، بر این گمان بوده اند که جبر و تفویض، نقیض یکدیگرند. و محال است دو نقیض، در آن واحد و از جهت واحد، در یک جا جمع شود یا هر دو باهم برداشته شوند. براى مثال محال است چیزى هم وجود باشد هم عدم و همچنین محال است چیزى نه وجود باشد و نه عدم. یا محال است چیزى هم انسان باشد هم غیر انسان کما اینکه محال است چیزى نه انسان باشد نه غیر انسان. مجبّره و مفوّضه بر این گمان بودند که جبر و تفویض نیز شبیه چنین حالتى را دارند لذا مى گفتند محال است انسان در یک فعل ارادى خاصّ، نه مجبور باشد نه مُفَوّض کما اینکه محال است هم مجبور باشد هم مفوّض.

امّا در این میان، اهل بیت (ع) با هر دو نظریه مخالف بوده هر دو را در تضادّ با قرآن و برهان عقلى معرّفى مى کردند. و معتقد بودند که جبر و تفویض نقیض هم نیستند بلکه متضادّ همند. و دو متضادّ اگرچه در یک موضوع جمع نمى شوند ولى مى توان هر دو را از موضوع خاصّى برداشت. مثل سیاه و سفید که محال است یک چیز، هم سیاه باشد هم سفید ولى همان چیز مى تواند نه سیاه باشد و نه سفید بلکه سبز یا قرمز یا آبى باشد. از اینرو امام صادق (ع) فرمودند: «لَا جَبْرَ وَ لَا تَفْوِیضَ بَلْ أَمْرٌ بَیْنَ أَمْرَیْن. نه جبر و نه تفویض بلکه امرى بین آن دو» (التوحید للصدوق، ص ۲۰۶)

امّا در اینکه مراد از «امر بین الامرین» چیست؟ سخنهاى فراوانى گفته شده و تفاسیر گوناگونى از آن ارائه شده است. از عوامانه ترین تفسیر، که مى گوید انسان درصدى مجبور و درصدى مفوّض است، گرفته تا پیچیده ترین تفسیر که بر پایه ى وحدت شخصى وجود استوار بوده از حدّ فهم افراد عادى و غیر آشنا به عرفان نظرى خارج است. در این نوشته تنها به یک تفسیر که فهم آن نسبتاً راحتر است اشاره مى شود.

الف در این که انسان مختار است شکّى نیست شکّ در مختار بودن انسان شکّ در یکى از بدیهى ترین یافتهاى انسانى است. چرا که انسان مختار بودن خود را نه از راه استدلال بلکه با علم حضورى و وجدانى ادراک مى کند که خطا در آن راه ندارد. انسان همانگونه که وجود خود، شادى خود، غم خود، شکّ خود، عقل داشتن خود و امثال این امور را با یافتى درونى مى یابد مختار بودن خود را هم به همین گونه ادراک مى کند. انسان به وضوح درمى یابد که ارتعاش دست یک انسان مبتلا به پارکینسون (لرزش بى اختیارى بدن) تفاوت فاحشى دارد با لرزش دست یک هنرپیشه که نقش یک انسان مبتلا به پارکینسون را بازى مى کند. همینطور مى فهمد که تفاوت فراوانى است بین کسى که در خواب حرف مى زند یا در خواب راه مى رود با کسى که در بیدارى سخن مى گوید یا راه مى پوید.

ب خداوند متعال خالق مطلق و عالم به همه چیز بوده و علم پیشین به همه ى موجودات دارد. لذا او مى داند که فلان شخص در فلان زمان، فلان کار را با اختیار خود انجام خواهد داد. براى مثال خدا مى داند که ابولهب به اختیار خود کافر خواهد شد. یعنى خدا به فعل ارادى انسان، با وصف اختیارى بودن آن علم دارد نه بدون آن وصف. چون فرض فعل ارادى بدون وصف اختیارى بودن، مثل فرض چهارضلعى سه گوش است. نکته ى اصلى نیز همین جاست. به دو جمله زیر توجّه فرمایید.

۱) خدا هر شخصى را آفریده و از پیش مى داند که فلان شخص در فلان زمان چه کارى را انجام خواهد داد.

۲) خدا هر شخصى را مختار آفریده و از پیش مى داند که فلان شخص در فلان زمان چه کارى را با اختیار خود انجام خواهد داد.

جمله اوّل نادرست است امّا جمله دوم صحیح است. انسان از آن جهت که ذاتاً مختار آفریده شده است نمى تواند کار ارادى را بدون اختیار انجام دهد. لذا نمى توان وصف اختیارى بودن را از فعل ارادى او حذف نمود. علم پیشین خدا نیز به کار اختیارى او تعلّق گرفته است نه به کار او صرف نظر از اختیارش.

بنابراین، در علم پیشین خدا، چیزى به نام «ابولهبِ کافر» وجود نداشت لذا چنین چیزى نیز خلق نشده و در عالم هستى وجود ندارد آنچه در علم خدا وجود داشته و دارد «ابولهبِ مختاراً کافر» است لذا خدا هم «ابولهبِ به اختیار خود کافر» را آفریده است نه «ابولهبِ کافر» را. بنابراین، از علم پیشین خدا نسبت به کار آینده ى انسان جبرى لازم نمى آید. خدا مى دانست که ابولهب به اختیارش کافر خواهد شد، چنگیزخان مغول با اختیار خود جنایات عظیمى مرتکب خواهد شد لذا ابولهب طبق علم تغییر ناپذیر خدا، به اختیار خود کافر شد و چنگیزخان مغول مطابق علم خدا، همان جنایات را با اختیار خود انجام داد.

امّا علم خدا باعث مجبور شدن آنها نشد بلکه بر عکس چون در علم خدا ابولهب با اختیار خود کافر بود و چنگیزخان مغول با اختیار خود جنایتکار بود، پس حتماً باید ابولهب به اختیار خود کافر مى شد و چنگیزخان به اختیار خود جنایت مى کرد. به عبارت دیگر انسان مجبور است که مختار باشد و این جبر، جبرِ در مقابل اختیار نیست بلکه جبر علّى و معلولى است که بر وجود اختیار تأکید مى کند. جبر در مقابل اختیار محال است با اختیار جمع شود ولى این جبر با اختیار جمع مى شود.

پس انسان مختار است چون در علم خدا مختار بود و اگر کارى مى کند به اختیار مى کند و اگر جهنّم یا بهشت مى رود به اختیار خود مى رود.

همچنین خدا خالق فعل انسان است به این معنى که خدا به فعل انسان وجود مى دهد امّا مجراى افاضه وجود به فعل ارادى انسان وجود خود انسان است که اختیار عین آن است.

لذا فعل ارادى او در عین اینکه مخلوق خداست به اختیار خود او نیز هست. خدا به همه ى موجودات به یک صورت افاضه ى وجود مى کند مثل نور خورشید که به همه ى اشیاء به یک صورت مى تابد. امّا این فیض وجود، در هر موجودى به تناسب ساختار وجودى آن موجود ظاهر مى شود. لذا این فیض، وقتى از راه وجود مختار انسانى گذر کرده به فعل او مى رسد به صورت فعل اختیارى آن شخص ظاهر مى شود. همانگونه که نور سفید خورشید در گذر از شیشه ى آبى، آبى رنگ و در گذر از شیشه ى قرمز، قرمز رنگ مى شود.

همانطور که در این مثال حقیقت هر دو نور آبى و قرمز از خورشید است امّا آبى و قرمز بودن آن ناشى از شیشه هاست نه خورشید افعال اختیارى انسان نیز از نظر وجودى، معلول خدا هستند ولى خوب و بد بودن آنها منتسب به خدا نمى شود بلکه ناشى از وجود مختار آدمى است.

 

منبع:

پرسمان.

چشم برزخی چیست؟


عقیق:درباره چشم بصیرت نخست باید دانست نزد اهل حکمت و عرفان، عالم برزخ عالمى فراتر از عالم دنیاست. لذا به هر مقدار ما از دلبستگى و وابستگى به مادیات دنیا دور شویم به عالم مافوق آن بیشتر دسترسى مى یابیم. بنابر آنچه از روایات به دست مى آید، علاوه بر انجام واجبات و ترک محرمات، اگر انسان سالک به نوافل و رعایت تقوا بیش از حد معمول موفق شود بیش از آنچه دیگران از جهت معنوى به دست آورده اند، خواهد رسید که از آن به چشم برزخى تعبیر مى شود و «حقایق» را فراتر از «وقایع» مى تواند ببیند.

حدیث قرب النوافل‏

«عن ابى عبد الله (ع) قال: قال رسول الله (ص) قال الله: ما تحبب الى عبدى بشى‏ء احب الى مما افترضه علیه و انه لیتحبب الى بالنافله حتى احبه، فاذا احببته کنت سمعه الذى یسمع به و بصره الذى یبصر به و لسانه الذى ینطق به، و یده التى یبطش بها و رجله التى یمشى بها اذا دعانى اجبته و اذا سألنى اعطیته از پیامبر (ص) روایت شد که خداوند فرمود: اظهار دوستى نکرد بنده من به چیزى دوست داشتنى تر از آنچه واجب کردم بر او، و او با نوافل به سوى محبت من مى آید تا اینکه من نیز او را دوست بدارم. پس هنگامى که او را دوست بدارم شنوایى او مى باشم آن گاه که مى شنود و بینایى او مى باشم آن گاه که مى بیند و زبان او مى باشم آن گاه که سخن مى گوید و دست او مى باشم آن گاه که ضربه مى زند و پاى او مى باشم آن گاه که راه مى رود، هنگامى که به درگاه من دعا کند اجابت مى کنم و اگر از من درخواست کند به او مى دهم»(۱)

جهت دستیابى به این مقامات گفتنى است خداوند راز خلقت انسان را در هنگام خلق آدم (ع) به ملائکه بیان نمود: «انى جاعل فی الارض خلیفه». در حالى که فرشتگان مى دانستند موجود زمینى، فساد و خونریزى خواهد داشت، ولى سجده آنها در برابر آدم (ع) نشان داد که در پشت این فساد احتمالى و ظاهرى، رازى بزرگ نهفته است و آن مقام عبودیت انسان در مقابل خداوند مى باشد.

لذا از همان ابتداى خلقت دو نیروى ظاهرى و باطنى در درون انسان صف ‏آرایى کرده و هر کدام سعى کرده قلب انسان را تسخیر نمایند براى این منظور شیطان و نفس اماره در مقابل پیامبران الهى و عقل قرار دارند، حال اگر این انسان در مقابل خداوند متعال خاضع و خاشع شده و به معرفت و بصیرت برسد و تنها خدا را پرستش کند بر فرشتگان (که کارى جز خیر و نور نمى‏توانند انجام دهند) برترى دارد.

معرفت و بصیرت در منابع روایى ما از اهمیت بسیار زیادى برخوردار است، یک ساعت تفکر در آفریده هاى خداوند، آینده جهان و فرجام انسان، مى‏تواند فکر آدمى را تصحیح کرده و او را به راه راست رهنمون سازد و از هفتاد سال عبادت برتر شناخته شده است. این معرفت همان «چشم دل» است که در سؤال به آن اشاره شده است، یعنى شخص با چشم حقیقت‏بین به طبیعت و اطرافیان خود نگاه مى‏کند، نعمتى که در نهان همه انسانها به ودیعت گذارده شده و تنها غفلت و توجه به جنبه ‏هاى خاکى و طبیعى چشم باطنى را ضعیف و کم سو ساخته است و تنها با اعتقاد راسخ و عمل صالح که چشم حقیقت بین فعال و احیاء شده، در روایات منقول از على (ع) از معرفت و بصیرت به عنوان «نور قلب»، «غایت فضایل»، «اصل هر خیر»، «گنج عظیم فناناپذیر» یاد شده است‏(۲)

از نظر گاه امام على (ع) «کم سخنى و گزیده گویى»، «ملازمت با حق»، «استقامت در دین»، «هم نشینى با نیکان»، «انجام عمل صالح»، «مدارا با مردم»، «صدق و دوستى»، «ادب ورزیدین»، «عفت ورزیدن»، «عفو و گذشت کردن از مردم»، «تجاهل کردن به خطاهاى مردم»، «غیبت کردن»، «زهد ورزیدن در دنیا»، «موقع سکوت ذکر گفتن»، «اخلاص در عمل داشتن» و «جدال و مراء نکردن»،(۳)

نشانه‏هاى عقل و بصیرت شمرده شده است، قرآن مجید مى‏فرماید: ان تتقوا الله یجعل لکم فرقانا هر کس تقوا پیشه کند خداوند به او فرقان «قدرت تمیز بین حق و باطل» عطا مى‏کند» این فرقان که همان چشم دل و چشم حقیقت‏بین است مؤمن را از مهلکه‏هاى گوناگون نجات داده و به سوى رستگارى رهنمون مى‏نماید.

نقطه آغازین چشم باطن بین از همین مرحله مى باشد به طورى که با رعایت تقوا نخست آدمى بر اعضا بدن خود مسلط مى شود تا آنجا که به طورى بر غضب خود مسلط مى شود که ناخواسته خشم او شعله ور نمى شود و دست و پاى او به دیگران آسیب نمى رساند و به طورى بر خواسته هاى نفسانى خود مسلط مى شود که ناخواسته شهوت او برافروخته نمى شود و حریم دیگران را نمى شکند و آنچنان بر چشم خود مسلط مى شود که از هرگونه خیانت دورى مى کند حتى گوش او به کنترل در مى آید و هر صدایى را نمى شنود.

پس از مسلط شدن بر اعضاء بدن خود، روح آدمى قدرت بیشترى پیدا مى کند و بر تصورات و خیالات ذهنى خویش نیز حاکم مى شود به طورى که اراده او متمرکز مى شود و ناخواسته تصورات مختلف به ذهن او نمى آید.

انسان سالک با رعایت تقواى بیشتر رفته رفته بر دیگر انسان ها نیز مسلط مى شود به طورى که با نگاه او، اطرافیان تحت تأثیر قرار مى گیرند و مبهوت او مى شوند که از آن به «ابهت شخصیت» تعبیر مى شود و سخن شخص سالک به گونه اى در مخاطب تأثیر مى کند که سراسر وجود مخاطب را فرا مى گیرد و از آن به «نفوذ کلام» تعبیر مى شود.

در مرحله قوى تر قدرت روح به حدى مى رسد که باطن شخص مقابل را تشخیص مى دهد که از آن به چشم برزخى نگاه باطن بین تعبیر مى شود گفتنى است شخص سالک همان طور که مى تواند تصرف تکوینى در افراد انسانى داشته باشد مى تواند بر اجسام طبیعى هم تأثیرگذار باشد به طور مثال، حرکت آب جارى را متوقف کند.

هر انسانى مى تواند با طىّ مراحل سیر وسلوک ومراقبت بر حالات معنوى خود، مى تواند مظهر اسماء وصفات الهى شود وبر طبق میزان خلوص عمل وشدت مراقبت به مرتبه اى از بصیرت وتمییز بین حق وباطل، نائل شود. لکن نکته مهم آنست که نباید هدف از عبادت را رسیدن به این امور قرار دهد، بلکه مى بایست که رضاى خدا مقصد اصلى باشد واین امور قهراًحاصل مى شود، وباید بین مدعیان دکان دار، وبندگان واقعى خدا، فرق گذاشت، زیرا بنده خدا ادعائى ندارد لکن مدعیان، غالباً دروغگو هستند.

 

پی نوشت:

(۱) (ر. ک: المحاسن، احمد بن محمد بن خالد البرقى، ج ۱، ص ۲۹۱ و اصول کافى، کلینى، ج ۲، ص ۳۵۲)
۰۰۰ (۲) (غررالحکم و درر الکلم، عبدالواحد آمدى (چاپ دفتر تبلیغات)، ص ۴۱- ۴۲ و ۵۲- ۵۵)
۰۰۰ (۳) (همان) .پرسمان.

ماهی که در هر لحظه اش هزاران نفر آمرزیده می شوند


عقیق:حجت‌الاسلام سیدعلی قاضی‌عسکر در مراسم تواصی بحق درجمع نمازگزاران سازمان حج و زیارت و بعثه مقام معظم رهبری با بیان اینکه امام رضا (ع) برای روزهای پایانی ماه شعبان خواندن دعای “اللَّهُمَّ إِنْ لَمْ تَکُنْ قَدْ غَفَرْتَ لَنَا فِی مَا مَضَى مِنْ شَعْبَانَ فَاغْفِرْ لَنَا فِیمَا بَقِیَ مِنْهُ ” را توصیه کرده‌اند، اظهار داشت: اگر وسیله آمرزش ما تاکنون فراهم نشده و خداوند ازگناهانمان نگذشته است، دعا کنیم درچند روز باقیمانده از ماه شعبان باریتعالی از گناهان ما بگذرد تا پاک و پاکیزه وارد ضیافت الله شویم.

نماینده ولی فقیه در امور حج و زیارت با اشاره به برکات سه ماه بزرگ رجب ، شعبان و رمضان، گفت: اگرکسی موفق شود به آنچه که درمناجات شعبانیه آمده است درماه شعبان عمل کند، می‌تواند به درجه انقطاع الی الله دست یابد. 

حجت الاسلام والمسلمین قاضی عسکر با تاکید براینکه چنین فردی می‌تواند ازهمه چیز به جز خدا بگذرد، گفت: این به معنای استفاده نکردن ازمواهب الهی نیست، لیکن اهل سیر و سلوک بهترین درجه‌ای که به آن می رسند، انقطاع الی الله است.

وی تصریح کرد: جز خداوند هیچ چیز درامور مربوط به زندگی بشر و جهان خلقت نقشی ندارد و آنکس که به این حقیقت دست یابد به غیر خدا توجهی نخواهد داشت.

نماینده ولی فقیه با تاکید براینکه هیچ کس نمی‌تواند به کنه ذات حق تعالی برسد، اظهار داشت: دست یافتن به معرفت الهی ممکن و به کنه ذات باریتعالی غیرممکن است و با توجه به اینکه وجود مقدس ذات حق بی نهایت است؛ معنا ندارد که وجود ضعیفی مثل انسان بتواند خود را به بی نهایت برساند. 

وی با اشاره به مراحل سیر و سلوک الی الله، گفت: افراد ناتوان خیری از سیر و سلوک درک نمی کنند لیکن همچون امیرمومنان حضرت علی (ع) در مرحله اعلای آن قرار می‌گیرد و می‌فرماید من خدایی را که ندیده‌ام عبادت نمی‌کنم یعنی با تمام وجود خدا را حس می‌کنم.

سرپرست حجاج ایرانی افزود: خدا قابل رویت نیست اما پروردگار عالم به گونه‌ای معرفت خود را در بعضی دل ها قرار می‌‌دهد که آنها خدا را حس می‌کنند و جلوه‌های او را در همه جا می‌بینند و از جلوه‌ها به حق پی می‌برند.

حجت الاسلام قاضی عسکر با بیان اینکه انسان باید بگونه‌ای خود را آماده کند تا از لحظه ورود به ماه رمضان از برکات این ماه  بیشترین بهره را ببرد، گفت: افرادی که در ماه رجب و شعبان تمرین کرده‌اند وقتی به ماه رمضان می‌رسند در واقع به قله رسیده و از این ماه بهره‌ها می‌برند.

وی افزود: در روایت آمده است انسان ها اگر می‌دانستند رمضان یعنی چه؟ و چه عظمتی دارد، از خدا می‌خواستند که همه سال رمضان باشد.

حجت‌الاسلام قاضی‌عسکر با اشاره به تعابیر زیبای رسول اکرم (ص) درباره ماه رمضان، اظهار داشت: دراین ماه پربرکت باب رحمت الهی بر روی مردم گشوده می‌شود و در هر لحظه‌ای از آن هزاران نفر مورد عفو الهی قرار می‌گیرند و در شب‌های قدر به اندازه همه کسانی که تا آن شب مورد مغفرت باریتعالی قرار گرفته‌اند یک جا بخشیده می شوند. 

نماینده ولی فقیه با مهم خواندن فرصت هایی که ماه رمضان برای انسان ایجاد می‌کند، گفت: ماه رمضان ماه انس با قرآن و خداست و در این ماه توجه ما به خداوند بیشتر می شود وخواندن هرآیه ثواب یک ختم قرآن را دارد.

وی در ادامه از ماه رمضان بعنوان ماه رحمت و شفقت یاد کرد و با اشاره به مضامین دعای این ماه که می گوید: اَللّهُمَّ اَغْنِ کُلَّ فَقیرٍ اَللّهُمَّ اَشْبِعْ کُلَّ جایِعٍ اَللّهُمَّ اکْسُ کُلَّ عُرْیانٍ و… گفت: درعبارات این دعا بر رحمت ، لطف و توجه به محرومان تاکید شده است و این موارد درس‌های تربیتی ماه رمضان است.

نماینده ولی‌فقیه در امور حج و زیارت با بیان اینکه در این ماه برانفاق حتی به دادن یک دانه خرما و یا یک لیوان آب به دست روزه دار توصیه شده است، گفت: رمضان ماه تمرین نوع دوستی و ادب و احترام اجتماعی است و پیامبر اکرم درخطبه شعبانیه می فرماید: ” وَقِّرُوا کبَارَکمْ وَ ارْحَمُوا صِغَارَکمْ – به بزرگترها احترام بگذارید و نسبت به کوچکترها شفقت داشته باشید “.

وی افزود: ماه رمضان ماه تمرین رحمت، زندگی شیرین مسالمت آمیز با دیگران و دوری از گناه است.

حجت الاسلام والمسلمین قاضی عسکر، ترک خوردن و آشامیدن را یک مرحله از ماه رمضان ذکرکرد و گفت: افرادی که معرفت شان بیشتر است روزه اعضا و جوارح را می‌گیرند یعنی فرد زبانش روزه است؛ دروغ نمی‌گوید، غیبت نمی‌کند، تهمت نمی‌زند و آبروی کسی را نمی‌برد. چشمش روزه است یعنی به نوامیس مردم نگاه نمی‌کند و دستش روزه است یعنی دستش به گناه نمی آلاید و یک امضای خلاف نمی‌کند.

وی افزود: مرحله بالاتر، مصونیت فکری است یعنی انسان‌هایی که به حد اعلای روزه داری می رسند فکرشان آلوده به گناه نمی‌شود و سوءظن هم به کسی ندارند.

نماینده ولی فقیه دعاهایی را که در ماه رمضان خوانده می‌شود درس زندگی دانست  و از انس با دعا بعنوان یکی دیگر از ویژگی های ماه رمضان نام برد و با اشاره به مضامین زیبای دعاهای افتتاح و ابی حمزه ثمالی گفت: خواندن دعای ابی حمزه ثمالی  می‌تواند تحول روحی در انسان ایجاد می‌کند و هنگامی که امام سجاد (ع) فرازهای این دعا را می‌خواندند حالشان دگرگون می‌شد و گریه  می‌کردند.

حجت الاسلام والمسلمین قاضی عسکربا اشاره به اینکه ماه رمضان فرصت طلایی برای اولیای خداست و افرادی که اهل سیر و سلوک هستند اول سال خود را ماه رمضان قرار می‌دهند، اظهار داشت: اگر انسان بداند چگونه وارد ماه رمضان شود وقتی به شب های قدر می‌رسد و نامه اعمال او را بدست امام زمان(عج) می‌دهند قطعا امام زمان را خوشحال خواهد کرد. 

وی افزود: در این ماه باریتعالی دنبال بهانه است تا مردم را با کوچکترین عمل مورد عنایت و آمرزش قرار دهد لذا در این چند روز باقیمانده همه تلاش کنیم تا پاک و پاکیزه وارد رمضان شویم و از همه لحظات و برکات آن بهره بگیریم و استفاده کنیم.

کتابی که رهبر انقلاب از آن تمجید کردند+عکس


عقیق:صمدی مسئول غرفه انتشارات کتاب جمکران در گفت‌وگویی ضمن اشاره به بازدید رهبر انقلاب از غرفه این انتشارات اظهار داشت: در این بازدید محضر رهبر انقلاب عرض کردم که ما انتشارات مهدوی هستیم و ۲۵۰ اثر با این موضوع داریم و طی سال‌های اخیر در حوزه رمان و داستان کودک و نوجوان ورودهای خوبی داشتیم.

وی افزود: در این بازدید کتاب «نخل و نارنج» آقای یامین‌پور و «مستوری» آقای صادق کرمیار را معرفی کردم که رهبر انقلاب فرمودند آقای کرمیار کتاب‌های داستانی دیگری هم دارد که بنده عرض کردم «درد» و «نامیرا» دو اثر دیگر ایشان است. مقام معظم رهبری فرمودند نامیرا کتاب خوبی است.

صمدی گفت: حسن یوسف و ۶۰ پرسش اعتقادی کتاب‌هایی هستند که برای کودکان و نوجوانان آماده شده است اما کتاب «العرف الوردی فی اخبار المهدی» جلال‌الدین سیوطی را خدمت ایشان معرفی کردم که سؤالات و احادیث اهل سنت در حوزه مهدویت است. اما ایشان روی کتاب «العبقری الحسان فی احوال مولانا صاحب الزمان» علامه نهاوندی تاکید کردند.

مجموعه مناجات های صوتی مناجات شعبانیه از ذاکرین اهل بیت(ع)


عقیق:مجموعه مناجات های صوتی مناجات شعبانیه از ذاکرین اهل بیت(ع)

 

 

 

حاج منصور ارضی/اسْمَعْ دُعَائِی إِذَا دَعَوْتُکَ وَ اسْمَعْ نِدَائِی

دریافت

حاج محمود کریمی/مناجات شعبانیه

دریافت

حاج علی قربانی/وَ اسْمَعْ دُعَائِی إِذَا دَعَوْتُکَ

دریافت

حاج میثم مطیعی/و اسمع دعائی اذا دعوتک

دریافت

حاج میثم مطیعی/بیچاره گدایی که نیاموخت

دریافت

حاج مهدی رسولی/اللهم صلی علی محمد

دریافت

حاج مهدی رسولی/إلَهِی لا تَرُدَّ حَاجَتِی و لا تُخَیِّبْ طَمَعِی

دریافت

 

 

جوهره‏‌ى افراد در حوادث اجتماعی از شعارهاى دروغین جدا مى‌‏شود


عقیق:یکی از حکمت‌های مهم در ابتلای افراد به انواع و اقسام مشکلات فردی و اجتماعی سنجش میزان صبر و استقامت آن‌ها در کوران حوادث زندگی و بعد تقویت بنیه ایمانی و اعتقادی آن‌هاست؛ در واقع تا زمانی که انسان در شرایط سخت قرار نگیرد، از یک سو توانایی شناسایی توانایی‌ها و استعدادهای نهفته خود را نخواهد داشت و از دیگر سو به ضعف‌های خود آگاهی پیدا نخواهد کرد. چرا که به اثبات رسیده انسان‌ وقتی در شرایط نامساعد قرار می‌گیرند، استعدادش شکوفاتر و ضعف‌هایش بروز بیشتری خواهد داشت از این جهت در صدد تقویت استعدادها و اصلاح ضعف‌های خود بر می‌آید.

این مسئله در سطح اجتماعی کارکردهای مثبتی به همراه خواهد داشت. به این صورت که در کوران حوادث اجتماعی، افراد جامعه میزان توانمندی آن دسته از صاحب‌منسبانی که اداره بخشی از جامعه را بر عهده دارند و نیز میزان وفاداری‌شان به وعده‌هایی که به ملت داده بودند، مورد سنجش و قضاوت خود قرار می‌دهند. به این ترتیب مسئولی که در بحران‌های اجتماعی توانایی اِعمال مدیریت صحیح ندارد و پشت ملت را خالی می‌کند نسبت به کارگزاری که نهایت تلاش خود را در رفع معضلات مردم انجام می‌دهد، در معرض همگان قرار می‌گیرد. به صورت کلی آنچه که در این ابتلائات باید مورد ارزیابی قرار گیرد، میزان تعهد، تقوا،‌ روحیه اصلاح‌گری و توانمندی مدیران است. این نوع از آزمون‌های فردی و اجتماعی مورد تأکید قرآن و روایات عترت(ع) قرار گرفته است.

به عنوان نمونه خداوند در آیات دوم و سوم سوره عنکبوت می‌فرماید:
أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ یُتْرَکُوا أَنْ یَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا یُفْتَنُونَ؛ آیا مردم گمان کرده‏‌اند ، همین که بگویند : ایمان آوردیم، رها مى‏‌شوند و [ به وسیله جان، مال، اولاد و حوادث ] مورد آزمایش قرار نمى‏‌گیرند؟
وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذینَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَیَعْلَمَنَ‏ اللَّهُ الَّذینَ صَدَقُوا وَ لَیَعْلَمَنَّ الْکاذِبینَ؛ در حالى که بدون تردید کسانى را که پیش از ایشان بودند آزمودیم تا خداوند کسانى را که راست گفتند ودروغگویان را (نیز) معلوم کند.

حجت‌الاسلام قرائتی درباره این آیه در تفسیر خود می‌نویسد: کلمه‌‏ى «فتنه» در واژه یُفْتَنُونَ به معناى گداختن طلا براى جدا کردن ناخالصى‏‌هاى آن است و چون در حوادث و سختى‌‏ها، جوهره‏‌ى انسان از شعارهاى دروغین جدا مى‌‏شود، حوادث و آزمایش‌ها را «فتنه» مى‏‌گویند. لذا حوادث را تصادف نپنداریم؛ همه اسباب آزمایش ماست‏. نکته دیگر اینکه دلیل آزمایش‏هاى الهى، عینى و محقّق شدن علم ازلى خداوند و جدا شدن مؤمنان واقعى و شکوفا شدن استعدادهاى درونى و به فعلیّت رسیدن آنهاست‏. (تفسیر نور قرائتی، ج‏۷، ص۱۱۲)

خداوند در آیه سوم به ذکر این حقیقت مى‌‏پردازد که امتحان یک سنت همیشگى و جاودانى الهى است و فقط مخصوص شما جمعیت مسلمانان نیست؛ سنتى است که در تمام امت‌هاى پیشین جارى بوده است. مى‏‌فرماید:” ما کسانى را که قبل از آنها بودند آزمایش کردیم”؛ به هر حال عافیت‏‌طلبانى که گمان مى‏‌کنند همین اندازه که اظهار ایمان کنند در صف مؤمنان قرار مى‏‌گیرند و در اعلى علیین بهشت همنشین پیامبران و صدیقین و شهداء خواهند بود سخت در اشتباهند. (تفسیر نمونه، ج‏۱۶، ص۲۰۴)

 

منبع:تسنیم

حکومت امام علی،قانون اساسی داشت؟


در گذشتههای نه چندان دور، در هیچ منطقهای از جهان، با آنکه معیارهایی برای شیوه مناسب حکومتی اعلام میشده، اما قانون اساسی به شکل امروزین آن وجود نداشت. حکومت پیامبر اسلام و امام علی(ع) نیز از این قاعده استثنا نبوده است، اما این بدان معنا نیست که آنحضرت برای اداره جوامعی که در قلمرو حکومت حضرتشان بودند، بدون قانون رفتار میکرد! امام علی(ع) قانون اساسیاش قرآن کریم و سنت پیامبر(ص) بود و بر این اساس حکمرانی میکرد و از آنجا که خود برترین مفسر قرآن و سخن پیامبر(ص) بود، در توضیح و تبیین آنها دستورالعملهایی نگاشته و آنرا در اختیار کارگزارانش قرار میداد که یکی از معروفترین آنها توصیههایی است که به «عهدنامه مالک اشتر» شهرت داشته و هنگام انتصابش به استانداری مصر تحویل او داده است. این عهدنامه را میتوان بخشی از قانون اساسی حکومت امام علی(ع)در نظر گرفت.
به هر حال، معیار اصلی حکومت صالحان بر اساس آنچه در قرآن کریم آمده است، رعایت عدالت و دوری از هوای نفس است:
«یا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناکَ خَلیفَهً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُمْ بَیْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى‏ فَیُضِلَّکَ عَنْ سَبیلِ اللَّهِ».[۱]

 

پی نوشت:

[۱] . ص، ۲۶٫

تدارک مسجد جمکران برای پایان هفته


عقیق:مسجد مقدس جمکران در روزهای پایانی هفته جاری همچون هفته‌های گذشته با برنامه‌های متنوع به استقبال از عاشقان و منتظران امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) می‌رود.

بنابراین گزارش، برنامه‌های این هفته میعادگاه منتظران از سه‌شنبه،۱۰ اردیبهشت با جلسه آموزش عمومی قرآن و شرح صحیفه سجادیه از ساعت ۱۸:۳۰ آغاز می‌شود.

در ادامه از ساعت ۲۱ حجت‌الاسلام‌ «ناصر رفیعی»، استاد حوزه سخنرانی کرده و از ساعت ۲۱:۴۰ دعای پرفیض توسل بانوای حاج سعید حدادیان در مسجد مقدس جمکران طنین‌انداز می‌شود.

علاوه بر این، مسجد مقدس جمکران پنجشنبه، ۱۲ اردیبهشت از ساعت ۲۱ برنامه‌های خود را با جلسه آموزش عمومی قرآن آغاز می‌کند و در ادامه از ساعت ۲۱:۴۰ حجت‌الاسلام‌ طباطبایی برای زائران سخنرانی می‌کند.

قرائت دعای پرفیض کمیل بانوای حاج علی حبیب‌زاده پایان‌بخش برنامه‌های شب جمعه میعادگاه منتظران است.

همچنین، مسجد مقدس جمکران روز جمعه از ساعت ۶:۱۵ با قرائت دعای عهد برنامه‌های خود را آغاز کرده و از ساعت۶:۳۰ با سخنرانی حجت‌الاسلام «حبیب‌الله فرحزاد» برنامه‌های خود را ادامه می‌دهد.

قرائت دعای شریف ندبه بانوای حاج محمدجواد احمدی در ساعت ۷:۱۵ پایان‌بخش برنامه‌های مسجد مقدس جمکران در صبح جمعه است. همچنین قرائت زیارت آل یس از ساعت ۱۸:۱۵ پایان‌بخش برنامه‌های این هفته مسجد جمکران است.

ماه مبارک رمضان هیئت کجا برویم؟



در آستانه ماه مبارک رمضان ماه میهمانی خدا همه هیئت ها، هیئتی ها، مداحان و منبری هایی که در این ایام برنامه دارند می توانند مشخصات مراسم خود را در سامانه جدید راهنمای عقیق ثبت نمایند.

1 109 110 111 112 113 175